Mógłbym tam pewnie spędzić jeszcze długie godziny. Gapić się na zwiedzających, wystawiać twarz w kierunku słońca, koić uszy szumem liści po których przemykał wiatr. Ale przede mną była długa droga do głównej atrakcji tego dnia, Parku krajoznawczego Maisan, oddalonego o kilkadziesiąt kilometrów.
Na dworzec (ten na który przyjechałem wczoraj) trafiłem po małych kłopotach. Tym razem uparłem się na komunikację miejską. Ale nie za bardzo wiedziałem jakim autobusem jechać. Mogłem co prawda wrócić do hostelu po zostawione w pokoju kartki, gdzie wszystko sobie zapisałem, ale … miałem wrażenie, że tam tylko czeka na mnie mój brodaty rodak, pełen dobrych porad na temat wszystkiego. Pomyślałem więc, że lepiej nie kusić losu i swoim sposobem zaczepiłem kilku Koreańczyków pytając ich do jakiego autobusu powinienem wsiąść. Kiedy zawiódł każdy mi znany język (polski, angielski dla początkujących i hiszpański na poziomie dwulatka z Ameryki Południowej), zacząłem używać rąk, wydawać dźwięki imitujące autobus dalekobieżny, aż w końcu zlitowała się nade mną miła studentka, która wepchnęła mnie do poprawnej linii i przypilnowała, bym wysiadł tam gdzie trzeba.
Już bez przygód dotarłem do Jinan, małej mieściny, która rozłożyła się blisko dwóch wzniesień będących naczelną atrakcją Parku. Pełen dobrych emocji wsiadam do taksówki, w której przez kilka dobrych minut próbuję wytłumaczyć kierowcy, gdzie chcę żeby jechał. Do Parku są dwa wejścia. Jedno, dalsze i drugie znacznie bliższe. Jak się okazuje, reprezentanci tej zacnej procesji są wszędzie tacy sami. Być może, pewnego dnia, napiszę książkę o moich mrożących krew w żyłach podróżach po zakątkach tego świata. Tytuł już jest - „Naciągany na (prawie) wszystkich kontynentach”. Koreański taksówkarz zgrywał głupka, a że był w tym dobry, poddałem się i zostałem zawieziony pod drugie wejście, płacąc trzy razy więcej. Koreańczycy tak bardzo starają się wszystkim udowodnić, że należą do elity kontynentu (na równi albo powyżej Japończyków), ale jak widać, czasem im jeszcze przysłowiowa słoma z butów wychodzi. Trudno.
Złość minęła mi szybko. Wejście „południowe” czyli dalsze jak się okazało jest zdecydowanie ciekawsze od „północnego” czyli bliższego. Od razu zaatakowały mnie różnorakie atrakcje z gatunku rozrywki ludycznej. Na głodnych czekały prowizoryczne restauracje, stoiska z błyskotkami, maściami, ziołami i lekami na wszelkie dolegliwości. Grała głośna muzyka, a chętni mogli zmierzyć się w różnych zabawach takich jak np. rąbanie drewna. Wszystko to jak żywo przypominało mi Perfumową Pagodę w Wietnamie i handlowy rozgardiasz którym tamta była otoczona. Także dlatego, że zwiedzających było sporo i wszyscy, poza mną, wyglądali jakby za chwilę mierzyć się mieli co najmniej z podejściem pod Czomolungmę.
Dla miłośników pieszych wędrówek w błocie i pod górę zwanych trekkingiem, Korea Południowa to istny raj na ziemi. Dużych, zadbanych parków narodowych jest kilkanaście. Mniejszych pomników przyrody o różnym statusie jest tyle, że nikt ich chyba nie policzył. Górki, pagórki, wąwozy, lasy, wyspy – mapa kraju jest pełna małych punkcików, które przyciągają tłumy. Sami Koreańczycy to miłośnicy tego typu aktywności i traktują temat bardzo, bardzo poważnie. Nawet jeżeli chodzi o przejście się prostą ścieżką pośród gąszczu drzew, lokalni turyści zakładają odpowiednie buty, mają na sobie odpowiednie spodnie, kurtki, czapki, okulary, rękawiczki i nie ruszają się bez odpowiednich, a jakże, kijków. W swoich odpowiednich plecakach mają z pewnością nie tylko zapas prowiantu, ale i zapewne kompas, GPS, zestaw odpowiedniej pierwszej pomocy... Producenci sprzętu tylko zacierają ręce. Korea to jedyny kraj w jakim byłem (może w innych nie zauważyłem), gdzie ich reklamy puszczane są w telewizji na skalę masową, konkurując zasięgiem i częstotliwością z ofertą telefonów komórkowych, samochodów i kosmetyków. Tu kochają trekking na równi z taekwondo!
Choć nie byłem jak widać odpowiednio przygotowany, jakoś dotarłem do pierwszych zabudowań. Świątynia Geumdangsa ze złotym dachem skrzyła w słońcu, skutecznie maskując słodką tandetę jaką tworzyła wspólnie z posągami, stupą i... pierwszym wcieleniem Buddy jakie spotkałem w tym kraju. Była to przyjemna odmiana od kompleksów zabytków, które zaczęły zlewać mi się w jedno wspólne doświadczenie. Tutaj przynajmniej było inaczej.
Kawałek dalej znajdowało się jezioro. Na jego tafli kołysała się restauracja otoczona wianuszkiem rowerów wodnych w kształcie łabędzi. Było po sezonie, więc zwierzęta podrygiwały na falach w anemicznym tańcu. Nagle i mnie zrobiło się melancholijnie na duszy.
Czy może być coś bardziej smętnego niż zamknięty po sezonie letni resort? Miejsce stworzone by cieszyć, było teraz opuszczone i zapomniane. Odrapana farba schodziła ze ścian niemal z wyrzutem, deski trzeszczały pod naporem moich stóp, jasno dając mi do zrozumienia, że komuś nieco się przytyło. Mimo ciepłej i pięknej pogody, od czasu do czasu, powiało już prawdziwym chłodem, pokazując, że koreańskie zimy należą do surowych i długich. Miałem wrażenie, że każdego dnia przed nią uciekałem, zresztą, nader skutecznie. Atakowała mnie jednak czasem, szczególnie gdy schodziłem ze słońca.
Wizytówką całego Parku są wzmiankowane już dwie góry (kształtem przypominają końskie uszy) oraz kompleks świątynny Tapsa. Ten drugi prezentuje się tyleż pięknie, co surrealistycznie. Zupełnie jakby stworzył to jakiś szalony artysta i to nie na potrzeby religijne, a dla zrealizowania swojej chorej wizji. Z jednej strony – wysoka, lita skała strzelająca na kilkadziesiąt metrów wzwyż. Obok zbocza, na końcu ręcznie kutych schodków, przycupnęła zaś urocza świątynia, pięknie wpisująca się w krajobraz. Mistyczna, a jednocześnie skromna i pobożna, o ile można tak mówić w przypadku Buddyzmu. O jej popularności świadczyły tłumy pielgrzymów. Ludzie modlili się, palili kadzidełka, robili sobie zdjęcia, tudzież po prostu stali i patrzyli się w zachwycie.
Tapsę wyróżnia nie tylko piękne położenie, ale i rozliczne kamienne pagody, ułożone ręką Yi Gap Jonga, mnicha, który poświęcił temu dziełu trzydzieści lat swego życia. Podobno do ich stworzenia używał jedynie siły własnych rąk, bez narzędzi i jakichkolwiek innych ułatwień.
Jednak w moim przypadku jego Opus Vitae szybko przegrało z inną ciekawostką rodem ze współczesności. Automat do przepowiadania przeszłości! Nie byłem w stanie się oprzeć, tym bardziej, że całość była w pełni profesjonalna. Musiałem włożyć do specjalnej dziury rękę, gdzie aparat fotograficzny zrobił jej zdjęcie, a superszybkie procesory natychmiast poddały je dogłębnej analizie. Po chwili maszyna wypluła wydruk z dokładnym opisem tego co mnie czeka. Niestety, po Koreańsku. Postanowiłem, że wyniki oprawię w ramkę i zostawię na kilkadziesiąt lat w spokoju. Na starość zaś zaniosę to do tłumacza i sprawdzę czy wszystko się spełniło. Mam tylko nadzieję, że nie ma tam moich szczęśliwych numerków w totolotka.
Dla mnie oczywiście był to żart, ale ludność tubylcza traktowała sprawę wróżenia z dłoni bardzo poważnie. Przede mną z urządzenia korzystała para emerytów (z wyglądu – właśnie zmierzali w stronę K2, tylko przypadkiem zahaczając o Maisan). Pan mocno obsztorcował swoją żonę za to, że źle włożyła dłoń i istniało zagrożenie, że jej wróżba zostanie stworzona na podstawie zdjęcia jej paznokci a nie linii papilarnych. Potem oboje usiedli nad swoimi wynikami i bardzo uważnie je analizowali, głośno komentując z marsowymi minami. Widać, poważna sprawa.
Potem przyszła pora na przemarsz pomiędzy jedną górą a drugą. Najpierw należało pokonać milion stopni w górę, co było dosyć męczące. Ale jakże przyjemne. Potem milion stopni w dół. Nie ma to jak się nieco spocić i zdyszeć na świeżym, rześkim powietrzu. Maszerowałem więc głośno sapiąc, z przylepionym do twarzy głupkowatym uśmiechem. Obok mnie to samo robiły małe dzieci, ludzie po osiemdziesiątce, kobiety w ciąży... Wszyscy oczywiście ubrani w swoje profesjonalne stroje z goretexu i c**j-wie-texu. Przy nich wyglądałem i czułem się jak kretyn, albo niczym hipster trekkingu.
Sam Park Maisan okazał się rozkosznym miejscem. Co prawda, ze względu na prace konserwacyjne nie można wejść na same wzniesienia, ale i tak dzień uznałem za niezwykle przyjemnie spędzony. W innym kraju, owe „końskie uszy” zostałyby podniesione do rangi bardzo ważnej atrakcji turystycznej, tymczasem w Korei cieszą się jedynie lokalną, skromną popularnością. Książkowe przewodniki poświęcają parkowi kilka linijek, a z lapidarnych zdań ciężko wywnioskować czy warto się tu wybrać czy też można sobie śmiało odpuścić. Maisan, podobnie jak i cały kraj, cierpi na swoiste problemy z promocją i autokreacją. To tylko daje do myślenia. Być może w Korei kryje się jeszcze wiele takich perełek, zupełnie zapomnianych i pomijanych przez współczesność, która buzuje tuż obok?
Do Jinan wracam piechotą. Nawet gdybym chciał pojechać autobusem czy taksówką, nie było takiej możliwości. Parking świecił pustkami, a drogą wiodącą do miasta prawie nikt nie jeździł. Wejście „północne” było niemal opuszczone, jeżeli nie liczyć skromnego, acz głośnego stoiska z koreańską muzyką pop.
Mimo iż z każdym metrem dookoła przybywało zabudowań, szło mi się lekko, radośnie i... samotnie. Znowu pogrążyłem się w rozmyślaniach. Zastanawiałem się co powiem, gdy ktoś mnie zapyta jaka jest Korea. Nie byłem w stanie znaleźć sensownej odpowiedzi, która nie przerodziłaby się w długi, nudny monolog. Było w niej bowiem tak dużo sprzeczności. I brutalny modernizm, niszczący na swojej drodze wszystko co nie ma siły się bronić. I archaiczne resztki, często zupełnie irracjonalne i budzące skojarzenia z azjatycką biedotą w innych regionach tego kontynentu. Z jednej strony, na mojej drodze nie pojawiały się miejsca wybitne, ale z drugiej, w zachwyt wpadałem obserwując codzienną pospolitość. Chociażby, samo Jinan, miasto nijakie, a jednocześnie ciekawe w swej prowincjonalności i zwykłości.
Po szczęśliwym powrocie do Jeonju, wróciłem do siebie znowu na piechotę. Tym razem wyszło nieco krócej. Po drodze obserwowałem życie dużego miasta. Krzątaninę na handlowych ulicach, ludzi przemykających z pracy do domów, frajerów stojących w korkach, ot, zwykłe obrazki, jednak jakże zapadające w pamięć.
Nie mogąc znaleźć rozsądnej knajpy, zjadłem kolację w miejscu zupełnie nijakim - a na nią „barbarzyńskie galbi”, czyli takie podane w metalowej foremce, już usmażone, pokrojone i wymieszane z warzywami. Smaczne, ale pozbawione klimatu.
Potem przez długi czas wędrowałem przez wąskie uliczki. Poczekałem aż wszyscy spacerowicze skryją się przed chłodem nocy w domach i jeszcze raz napawałem się klimatem dookoła. Na każdych wakacjach, poza tymi które spędzam z Anią, mam taki właśnie zwyczaj, że wędruję godzinami bez celu. Pewnie czasem przypominam wtedy zbitego psa. Jestem samotny, ale ludzi raczej unikam. Czasem spojrzę się na kogoś dłużej, szczególnie gdy takowy osobnik je coś ciekawego. Mimowolnie zatrzymuję się przy oknach do restauracji i zaglądam ludziom do talerzy, w głowie licząc ile musieli zapłacić za swoje dania. Ale tak naprawdę, obserwuję, a raczej chłonę wszystko, jakbym chciał zapamiętać jak najlepiej co tylko można. Uznałem, że nocne Jeonju warto zabrać ze sobą w formie wspomnień i obrazków w głowie, więc do hostelu wróciłem bardzo późno.
Po moich dwóch podejściach do Sonju, tym razem zdecydowałem się na lokalne wino jako towarzystwo na wieczór w pokoju. Jeonju Moju okazało się strzałem w dziesiątkę. Smak był delikatny, chociaż aż za słodki. Za to - absolutnie orientalny. Trudny do rozpracowania. Czułem w nim tak suszone owoce, jak i przyprawy, być może z cynamonem czy goździkami włącznie. Procentów co prawda oferowało Moju niewiele (1,5%!), ale sącząc ów napój leżałem na łóżku i przelewałem na papier refleksje z tego długiego dnia. Dwanaście godzin na nogach po raz kolejny, a jutro Busan!
